Good luck is all i need!

Heb het nooit gehad voor van die volkse toeloop gebeurtenissen maar vandaag rol ik in zonder het te beseffen in die gebeuren in, net zoals je plots met je schoenen in een stront trapt.

Het is mooi te zien.

Een vader en een overjaarse zoon samen te zien genieten van het evenement.

De ouders die  hun nageslacht warm maken door ze mooie gele vlaggetjes te geven, waarmee te kinderen vrolijk staan zwaaien.

De jongeman die zijn kersvers lief probeert uit te leggen wat er nu allemaal precies zal gebeuren.

De geuren van braadworsten (alle evenementen met echte bbq braadworsten hebben een streepje voor).

De samenhorighied tussen belgen<

Het geroep, getier, het geklop en geschreeuw om DE belg te motiveren,

Heb het nooit gehad voor van die volkse toeloop gebeurtenissen maar misschien moet ik mijn mening eens herzien...

Of zet ik die roze bril straks weer af?

Die fijne schoentjes zijn zo mooi, maar die brede schoenen zijn zo gemakkelijk.

Die rode schoenen zijn zo uniek, maar die blauwe schoenen passen nu eenmaal beter bij alles. 

Die hakken maken me onzeker, maar die platte schoenen zijn zo lomp.

Vandaag wil ik een hoge hak, morgen een lage hak en de sneakers zou ik alle dagen aandoen, 

maar past het schoentje wel? 

Terugblikkend op het verleden van deze blog,

Toen de woorden dwarrelden over het scherm,

Toen een blog de facebook van nu was.

Toen alles nog rozengeur en maneschijn was,

Toen we nog niet wisten wat we nu weten,

Toen vreugde en plezier heerste,

Toen we nog tieners waren (of begin twintigers),

Toen wist ik niet dat ik op een dag als vandaag met een nostalgische blik zou terugkijken op toen...

(blijkbaar lukt het toch nog soms om hier op te geraken, 'op een ander vlotte het niet'...)

Daar stond ze dan met haar clown-kostuum aan, ballonnen te plooien voor iedereen die het wil,

een grote rode glimlach op haar gezicht gesminkt en iedereen gelukkig aan het maken met hondjes, bloemetjes, kroontjes, ... 

Het was een mooi en vrolijk tafereeltje, maar toch zie ik enkel de triest in haar ogen of beeld ik me dat in. 

Daar reed ze dan, met een zonnepet op haar hoofd een bril in haar haren op haar mooie damesfiets met achterop nog steeds een kinderzitje... daar werd ik dan triest van...want nooit of te nimmer zullen haar kinderen nog in dit zitje kunnen zitten, nooit of te nimmer zal ze ballonnen kunnen maken voor haar kinderen...

Ode aan de sterke vrouw die haar twee kinderen verloor omdat haar ex haar in het diepste wou treffen...

Het is inderdaad zo dat skynetblogs het voor Mac gebruikers wel moeilijk maakt, daarmee ga ik op een ander!

Ik zou zeggen Catch me if you can 

Zo moeilijk is het niet!

Voor degenen die mijn niet vinden mailen mag!

Soet

Twee kleine oogjes die stralen regenboogjes

Twee kleine handjes en nog geen tandjes

Tien kleine teentjes en twee kleine beentjes

Twee kleine oortjes en nog geen woordjes

Een beetje kabaal maar dat is nomaal

Gusje gusje ik kan niet wachten tot je er bent!!!

Hij parkeerde zijn splinternieuwe auto, laatste model autosalon, net voor mijn tweedehands en emotioneel zwaar beladen eerste wagentje zag ik vanuit mijn raam. Hij deed zijn lederen glanzende boots af en zette die naast mijn oude schoenen die ik gewoonweg retro noem omdat ik het een mooier woord vind dan versleten of veel gebruikt. Hij begroette me met de grootste glimlach een stevige knuffel en terwijl hij dit deed keek hij mijn huis rond. Zijn haren waren piekfijn naar achteren gestreken en ik kon geen enkel haartje zien die niet in de rij lag. Door hem te observeren voelde ik me behoorlijk Ma Flodder in mijn huispak.

Ik was je niet verwachtende zei ik hem, waarop hij al knipoogden zei dat hij gewoon zin had om me nog es te zien. Terwijl ik hem zei dat ik me ging omkleden bekeek hij mij van boven naar onderen, waardoor de behoefte om me om te kleden nog groter was. 

We zaten samen koffie te drinken (waar is de tijd dat we verslaafd waren aan cola en dergelijke frisdranken dacht ik bij mezelf en ik merkte dat er vele jaren verstreken waren). Hij vertelde over zijn successen, over zijn bedrijf, over zijn winsten; hij toonde mij zijn imposante snufjes die hij allemaal nodig had om bereikbaar te zijn en doorheen de gesprekken had ik zo'n heimwee naar vroeger. IK miste de bescheiden jongen die hij ooit was, de jongeman die boeiend kon vertellen over zijn gedachten, bedenkingen over de laatste cd's, boeken, theaterstukken, allemaal dingen waar hij het nu te druk voor had. Hij vroeg om es rond te kijken in mijn nieuwe woonst en zijn blikken vertelden veel, ook hij keek niet meer op dezelfde manier naar mij, de bewonderende blikken die hij mij vroeger wierp waren veranderd in minacht. IK rondde beleefd de afspraak af, met het leugentje dat ik het ook druk had. Hij nam op dezelfde manier afscheid als hij me begroette maar het gevoel was helemaal anders. Hij reed weg in zijn splinternieuwe wagen en ik zette me in mijn zetel om druk na te denken over de invloed van macht en rijkdom mijmerend over de goede oude tijden en blij met de goede tijd van nu...