26-05-08

A girls got to do what a girls got to do..

Sometimes a girls got to do what a girl is got to do and when a girls got to do what a girls got to do dan weten de vrouwen/meisjes onder ons dat het tijd is om het stad (of dorp) in te trekken!

Zo gedacht zo gedaan en ik trok voor de verandering naar het plaatselijk dorpje hier aan de kust. Ik moest natuurlijk een boodschapje doen en op mijn weg naar de winkel kwam ik allerlei leuke verleidingen tegen (and when a girls got to do... dan moet je er niet tegen vechten, da zou teveel energie en te weinig voldoening geven), de boeken lonkten naar mij, de handtas flikte me een oogje en het portefeuille'tje was al zo close met de tas dat hij ook maar eventjes vriendelijk glimlachtte...

Met mijn nieuwe spulletjes dicht bij me flaneerde ik op de dijk. Ik keek naar links naar rechts naar voren (maar niet naar achteren) en plots bleven mijn ogen hangen op het kleine vrolijke kind die in de goedkope winkel rondhing (ge kent wel die winkeltjes aan dijk alles aan 3 5 10 euro enzovoort). Het kindje riep heel vrolijk en luid en trok dus mijn aandacht, maar al snel was mijn aandacht versprongen naar de vader en neen niet omdat het een charmante intrigerende charismatische man was (integendeel).

De man had een zenuwachtige blik in zijn ogen en toen ik hem observeerde (ja ik vind mensen boeiend en soms heb ik de slechte eigenschap om te staren) zag ik dat hij twee kleine fake croque schoentjes in zijn hand had en nog voor ik met mijn ogen kon knipperen zag ik die kleine schoentjes verdwijnen in de broek van de jonge vader. Even later snakte hij naar het vrolijke kind dat ze door moesten en zenuwachtig wandelde hij door. Ik stond versteld, wat moest ik doen, niets moest ik doen, ik met mijn nieuwe handtas had geen recht (of plicht) om die vader die zijn zoontje nieuwe schoentjes wilde geven terechtwijzen. Ik liet het niet aan mijn hart komen, ik besefte mijn luxepositie en liep verder.

Op mijn weg kwam ik een oude man tegen met zijn hondje. Hij zong luidop en ik vermits mijn nieuwsgierigheid wilde weten waar het geluid vandaan kwam keek ik om. De man keek me aan en verontschuldigde zich... Ik zei hem dat hij mij geen verontschuldiging  schuldig was en hij verantwoordde zich door te zeggen dat dit gewoon het gevolg is van blij zijn. Op mijn buurt verantwoordde ik me om te zeggen dat ik gewoon keek naar hem omdat ik dat zo fijn vind als mensen openlijk gelukkig wezen. Hij glimlachte en ik glimlachte lief terug en beiden gingen we ons eigen weg...

De wereld is bizar, soms verschrikkelijk raar en cruw, maar als je zelf je best doet valt het al bij al wel mee hoorKus!

21:36 Gepost door soet in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

;-) jaj het zonnetje schijnt duidelijk vollop ;-)

Gepost door: jeronimo | 26-05-08

Nja zingende mensen kom ik ook soms tegen, ook al is dat meestal neuriën... En ik betrap er mij soms ook op :p

Gepost door: Anne | 27-05-08

Het is soms hard zoeken, maar af en toe kom je inderdaad nog eens een lief woord of een goede daad van een onbekende tegen, die je doet beseffen dat het niet allemaal slecht is...Blijven van genieten, dat doe ik ook!

Gepost door: Nina | 27-05-08

De commentaren zijn gesloten.