04-11-09

I' trying to get away before i stay the same don't wanne be the same

Daar zat hij dan ongeschoren zoals van te voren, de grootste glimlach op zijn gezicht waardoor je zijn witte glanzende tanden perfect kunt zien. 

Hij begroette me, niet met een ordinaire hand of drie kussen op de wang, maar met een innige knuffel en een snuifje aan mijn haar. 

Hij stelde me op mijn gemak,nam mijn jas aan, schoof mijn stoel achteruit en dan weer vooruit zoals opgeleerde gentlemannen dat doen en zette zich dan ook neer. 

Nam mijn handen vast, keek me strak aan en nog voor hij me enkele woorden kon uitspreken stapte ik op, wrong mezelf door de massa en zei hem dat ik weg moet voor ik weer dezelfde ben, ik wil niet meer dezelfde zijn... 

 

15:30 Gepost door soet in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ohhh Het begon zo mooi...

Ik kom hier voor de eerste keer en ik ken natuurlijk de 'voorgeschiedenis' niet maar het einde klinkt toch wel jammer...
Bloggroetjes,

Gepost door: Marjan | 04-11-09

tja soms moet een mens keuzes maken hé! Om niet te zeggen ALTIJD. Leven is keuzes maken...

Gepost door: kat | 06-11-09

dat snuifje aan je haar heb je toch maar weer gehad.

En de rest van het verhaal kan je nog schrijven...

Gepost door: Trucido | 18-11-09

De commentaren zijn gesloten.